X
تبلیغات
رایتل
یکشنبه 12 شهریور‌ماه سال 1385
جاده

چون این شعر از سیاوش واقعا جذاب بود اونو دوباره تو وبلاگ گذاشتم تا دربارش نظر بدید

صدای خش خش برگای خزونی توی گوشم ناله میکرد

آسمون بغضشو تو پرده ی ابرای سیاهش پاره میکرد

رعد و برق نگاه شهرو با صداش خواب زده میکرد

زمین از این همه سنگینی باد به روی شونش گله میکرد

                                       همچنان پای پیاده فارغ از صدای خشم آسمونی

                                       بی خیال از ناله ها و گله های برگای زرد خزونی 

                                       جاده های بی کسی رو گم میکردم آروم آروم

                                       تن غربت رو میشستم زیر قطره های بارون

من به یاد عطر بارون زده ی گلای پونه 

میکشیدم پای خستمو تو جاده به هوای بوی خونه

وقتی که صدای خونه منو تا آخر جاده می کشونه

این سراب پشت جاده که چشامو می پوشونه...